سهم من

 

 

من و دوری از غم و درد همه می دونن محاله

 

بخت من از من فراری  مثل آهو یه غزاله

 

من کجا و دل روشن سهم من از شادیها کو

میون آسمون من یک ستاره نداره سو

نمی دونم چرا از من می گریزه هر چی شوره

 

از شبای پاک قلبم دور می مونه  هر چی نوره

 

سزای قلب من این نیست قلب من که پر ز عشقه

قلبی که یه همزبونه هر دمی با یک فرشته

چرا دور شد ز دل من نوای خنده و شادی

 

چرا توی قلب خسته ام نیست دیگه از خنده یادی

 

کی میاد روزی که بازم لب من به خنده واشه

ماهی کوچیک قلبم از توی تنگش رها شه

بپره تو دل دریا باز شنا کنه به هر جا

بخدا میون دریا ماهی دل نداره تا

شعر من یه شعر ساده است توی یک قالب ساده

 

صحبتی از قلب عاشق گاهی هم از برگ و باده

 

شعر من مثل دل من عاشق صدای بارون

 

که می باره بی تکلف روی دشتا و بیابون

 

عاشق بوی گل یاس سوسن و نسترن و ناز

 

در گوشت می گه از شوق توی سینه اش داره صد راز

 

شعر من کوچه ی عشقو می شناسه مثل کف دست

 

شعر من عاشق عشقه عاشق و دیوونه و مست

 

زندگی رو مثل شبنم کف دستش می نشونه

 

به تن زخمی عاشق مرهم شوق می نشونه

 

شعر من راه می ره آروم مثل راه رفتن تو ساحل

 

تو حریم عشق و مستی شعر من مثل یه سائل

 

شعر غمگین دل من مثل وقتی که می خنده

 

بدون دروغ و نیرنگ همیشه با تو یه رنگه